چندین سال پیش روشی با نام “مطابقت با میزان انحلالپذیری” وجود داشت، روشی به منظور ترکیبسازی قهوههایی با میزان انحلالپذیری مشابه. این ایده جذاب بود اما هرگز به نظر نمیرسید مورد توجه قرار گیرد و یا کیفیت قهوههای ترکیبی را بهبود بخشد. اما منظور از انحلالپذیری چیست؟ مطابقت با میزان انحلالپذیری به چه معناست؟ تا چه میزان این موضوع اهمیت دارد؟
انحلالپذیری شاخصهای است که به توانایی حل شدن یک ماده معین و یا یک ماده محلول در یک حلال اشاره دارد. تخمین زده میشود که حدود ۳۰٪ از وزن دانههای قهوه در آب داغ انحلالپذیر است. پروردن برشتهکاری، جوره قهوه و به اعتقاد من، چگالی قهوه، در میان عوامل دیگر، در انحلالپذیری یک دانه مشخص تأثیرگذار هستند. قهوههای برشته شده کمپرورد، از انحلالپذیری کمتری نسبت به قهوههای با پروردگی مناسب برخوردار هستند. از طرف دیگر تیرهبرشت کردن بیش از حد دانههای قهوه نیز موجب کاهش انحلالپذیری آنها میشود. به نظر میرسد که اکثر قهوههایی که انحلالپذیری بالایی دارند، قهوههایی با میزان پروردگی مناسب و کافی، روشنبرشت تا درجه برشتگی متوسط، میباشند.
من با استفاده از روشهایی که فرصت دستیابی به عصارهگیری یکدست و نسبتاً کاملی را ارائه میدهند، مانند شکفت اسپرسو (Blooming espresso)، دمافزار سایفون (Vacuum-Pot) و دمافزار تریکولیت (Tricolate)، به نرخ عصارهگیری بسیار بالای ۲۸٪ – ۲۹٪ (اکثر اوقات با قهوههای کنیایی و اتیوپیایی) رسیدهام. تصور میکنم که هنوز چند درصد با عصارهگیری “کامل” یا انحلالپذیری بی نقص یک قهوه، بدون استفاده از روش آبکافت (Hydrolysis)، که بسیاری از تولید کنندگان قهوه فوری از این روش بهره میبرند، فاصله دارم.
